Press "Enter" to skip to content

Prezent z Niemiec – ziemniaki Krona: charakterystyka odmiany i przydatne wskazówki

Dlaczego tak chętnie otaczamy się zwierzętami? Co sprawia, że hodujemy je w domu, dbamy o nie, karmimy,

Magnolia – uprawa, pielęgnacja, odmiany, przycinanie

Magnolie należą do najstarszych roślin kwiatowych na Ziemi. Pojawiły się już w okresie kredy, a w trzeciorzędzie były szeroko rozprzestrzenione aż do dzisiejszej Arktyki. Znaleziona skamieniała magnolia drzewiasta (Magnolia acuminata) rosła ok. 20 mln lat temu. Inna roślina, niewątpliwie należąca do rodziny magnoliowatych, pochodzi sprzed 95 mln lat.

1. Magnolia – charakterystyka i odmiany

Ponieważ magnolie kwitły w czasie, kiedy nie było jeszcze pszczół, ich kwiaty przystosowane są do zapylania przez chrząszcze. Chrząszcze są ewolucyjnie znacznie starsze niż pszczoły i inne błonkoskrzydłe. Nazwa rośliny też ma oryginalną historię. Francuski botanik Charles Plumier jako pierwszy nadawał roślinom nazwy pochodzące od nazwisk wybitnych osób. W ten sposób na przykład fuksja uwiecznia Leonharta Fuchsa (1501-1566), lobelia – Mathiasa de l’Obela (1538-1616), a magnolia słynnego botanika Pierre’a Magnola (1637-1715).

Naturalnym obszarem występowania magnolii jest Ameryka Północna, Karaiby, Ameryka Środkowa oraz północna część Ameryki Południowej i Azja.

Naturalnym obszarem występowania magnolii jest Ameryka Północna, Karaiby, Ameryka Środkowa oraz północna część Ameryki Południowej i Azja. Spośród ponad 240 znanych gatunków magnolii, przedstawiciele około stu z nich mogą rosnąć w klimatycznych warunkach Europy Środkowej. Ich paleta rozciąga się od roślin zimozielonych, czyli wiecznie zielonych, do zrzucających liście krzewów i drzew. W zależności od gatunku i odmiany rosną na glebach normalnych do lekko kwaśnych. Niektóre hybrydy nadają się nawet do uprawy w doniczkach.

Liście magnolii są duże, eliptyczne albo odwrotnie jajowate. Kwiaty obupłciowe, zwykle bardzo okazałe, pachnące. Kolor kwiatów może być biały, kremowy, w odcieniach różu, czerwony, a nawet żółty. Być może sekret piękna kwiatów magnolii kryje się w ich bardzo prostej budowie. Duże owoce zbiorowe magnolii składają się z pojedynczych tzw. mieszków. Przypominają szyszki drzew iglastych.

Liście magnolii są duże, eliptyczne albo odwrotnie jajowate. Kwiaty obupłciowe, zwykle bardzo okazałe, pachnące. Kolor kwiatów może być biały, kremowy, w odcieniach różu, czerwony, a nawet żółty.

Uroda liści, kwiatów i oryginalność owoców magnolii sprawiają, że są to niezwykle ozdobne krzewy i drzewa ogrodowe. Wspaniale prezentują się zarówno rosnąc pojedynczo, jak i w grupie albo w formie alei. A co najważniejsze, do uprawy tych czarujących roślin nie potrzebny jest wcale doktorat z botaniki; wystarczy pewna znajomość ich potrzeb i pielęgnacji.

Bogactwo przepięknych kwiatów pokazują przeważnie w kwietniu. Istnieje jednak grupa indywidualistów, wśród nich żółte magnolie, kwitnących w późniejszym terminie. Dzięki nim można sezon kwitnienia przedłużyć do czerwca. Magnolie kwitną bardzo efektownie, ale niestety bardzo krótko – przeciętnie przez dwa tygodnie. Aby jak najdłużej cieszyć się wspaniałym widokiem, można w ogrodzie stworzyć kompozycję z odmian wcześnie, średnio oraz późno kwitnących.

Odmiany magnolii wcześnie kwitnące:

  • Magnolia wielkokwiatowa (Magnolia grandiflora L.). Kwiaty tej zimozielonej magnolii mają kolor czystej bieli i rozwijają się od kwietnia do czerwca. W ciągu lata też widać od czasu do czasu pojedyncze kwiaty. Przyjemnie pachną. Należą do największych kwiatów roślin drzewiastych w ogóle. Mają od 15 do 30 cm średnicy, a specjalnie wyselekcjonowane odmiany osiągają nawet 45 cm. Magnolia wielkokwiatowa dorasta jak drzewo do 25 m wysokości.
  • Magnolia gwiaździsta (Magnolia stellata). Wcześnie zakwitający krzew, zrzucający liście na zimę. Osiąga wysokość od 2 do 5 m. Pień rozgałęzia tuż nad ziemią i tworzy szeroką koronę. Pachnące kwiaty mają średnicę od 10 do 15 cm. Co ciekawe, kwitną już bardzo młode rośliny – jednoroczne albo dwuletnie. Odmiana średnio-późna.
  • Magnolia purpurowa (Magnolia liliiflora). Jej kwiaty i liście pojawiają się prawie jednocześnie od maja. Bardzo intensywnie wybarwione kwiaty przypominają wyglądem kwiaty lilii albo tulipana. Na zewnątrz są purpurowe, a wewnątrz prawie białe. Dorasta tylko do 3-5 m. Odmiana późno kwitnąca
  • Magnolia siebolda (Magnolia sieboldii). Bardzo duże, pachnące kwiaty rozwijają się w czerwcu. Czas kwitnienia też jest długi – ok. dwa miesiące. Krzew dorasta do 2-3 m wysokości.

2. Gdzie i jak sadzić magnolię?

Wielkość i położenie miejsca w ogrodzie jest ważnym czynnikiem przy wyborze gatunku albo odmiany magnolii. Nie tylko trzeba zapewnić młodej roślinie przestrzeń do rozwoju, ale też przewidzieć jej późniejsze potrzeby. Odmiany drzewiaste rozrastają się do 4-8 m średnicy. Krzewy również muszą mieć dostęp do światła. Gałęzie ocieniane przez sąsiadujące rośliny nie wytworzą kwiatów. Większość odmian magnolii lubi stanowiska słoneczne, chociaż zdarzają się też wyjątki preferujące miejsca półcieniste. Jeśli magnolia znajdzie odpowiednie dla siebie warunki pod względem zarówno nasłonecznienia, jak i gleby, rośnie dobrze zdobiąc ogród obfitym i regularnym kwitnieniem.

Wielkość i położenie miejsca w ogrodzie jest ważnym czynnikiem przy wyborze gatunku albo odmiany magnolii. Nie tylko trzeba zapewnić młodej roślinie przestrzeń do rozwoju, ale też przewidzieć jej późniejsze potrzeby.

Magnolie można sadzić, jako klasyczne solitery dla wiosennej ekspozycji. Bardzo dobrze wyglądają też kompozycje z rododendronami. Dobrym towarzystwem dla magnolii są wszystkie kwiaty wiosenne. W pierwszej kolejności kwiaty cebulowe, jak narcyzy, krokusy, ranniki (Eranthis), miodunka (Pulmonaria) i fiołek wonny (Viola odorata). Należy natomiast unikać konkurencyjnych dla magnolii bylin, jak na przykład okrywowych gatunków bodziszka (Geranium). Wrażliwym korzeniom magnolii mogą one często utrudnić życie.

3. Wymagania uprawy magnolii

Mówiąc o magnolii mamy właściwie na myśli bardzo łatwą w uprawie roślinę, która raz posadzona na właściwym miejscu, rośnie bez większych zabiegów. Chociaż nie trzeba się o nią prawie wcale troszczyć, to jednego na pewno nam nie wybaczy: niewygodnego miejsca.

Mówiąc o magnolii mamy właściwie na myśli bardzo łatwą w uprawie roślinę, która raz posadzona na właściwym miejscu, rośnie bez większych zabiegów.

Jeśli chodzi o stanowisko, magnolia jest prawdziwą divą, której nie łatwo dogodzić. Na złym miejscu będzie ledwie rosła i mimo intensywnej pielęgnacji, prawdopodobnie nie zakwitnie. Dlatego przed zakupem tej pięknie kwitnącej rośliny trzeba dobrze obejrzeć swój ogród. I jeszcze jedna ważna sprawa: nie wszystkie magnolie są takie same. Istnieje ponad 100 gatunków i odmian specjalnie wyhodowanych dla domowych ogrodów, które mają jednak mniej lub więcej różniące się wymagania. Wybierając stanowisko trzeba pamiętać, że magnolia rośnie nie tylko w górę, alei i na boki. Dla małych ogrodów odpowiednie będą nisko rosnące krzewy.

Ogólnie mówiąc magnolie stawiają następujące warunki:

  • Stanowisko słoneczne do półcienistego (w zależności od gatunku).
  • Co najmniej cztery godziny słońca ciągu dnia.
  • Miejsce osłonięte przed wiatrem.
  • Wystarczająco dużo miejsca po bokach – magnolie rosną przeważnie pojedynczo.

Wprawdzie magnolie lubią słońce, to jednak bardzo wcześnie zakwitające odmiany nie powinny mieć pełnego nasłonecznienia. Im więcej światła, tym wcześniej drzewo zakwita. Ponieważ kwiaty magnolii są bardzo wrażliwe na mróz, zbyt wcześnie rozwinięte może zniszczyć nagle pojawiający się wiosenny przymrozek.

Do optymalnego stanowiska należy naturalnie także optymalne podłoże. Większość odmian magnolii (z pewnymi wyjątkami) preferuje gleby lekko kwaśne, ciągle wilgotne. Aby płytko pod ziemią rosnące korzenie nie ucierpiały od suszy i upału, dobrze jest chronić je warstwą ściółki albo podsadzeniem.

4. Jak uprawiać magnolię w ogrodzie?

Magnolie posiadają wrażliwy system korzeniowy, przystosowany do korzystania z próchnicznych i żyznych gleb o możliwie równomiernej wilgotności. Po posadzeniu należy przykryć ściółką bryłę korzeniową i unikać na przykład motyczenia gleby, aby nie uszkodzić rozwijających się korzeni.

Jako roślina o płaskim i płytkim systemie korzeniowym, magnolia nie ma żadnej możliwości, aby zagłębić się w glebę w poszukiwaniu wody. Z tego względu sumienny ogrodnik powinien dołożyć wszelkich starań, aby zachować stałą wilgotność podłoża według zasad:

  • Podlewać regularnie.
  • Latem podlewać rośliny w godzinach porannych.
  • Nie lać wody na liście i kwiaty.
  • Magnolie doniczkowe podlewać częściej, ale unikając zastoju wody.

Im młodsza jest magnolia, tym mniejszą wykazuje mrozoodporność. Po prostu roślina miała jeszcze za mało czasu, aby wystarczająco przystosować się do życia na otwartej przestrzeni. Dlatego też godne polecania jest zabezpieczenie magnolii przed spadkiem temperatury.

  • Ułożyć pod drzewem grubą warstwę ściółki z kory.
  • Na to położyć warstwę liści.
  • Trzecia warstwa izolacji rośliny składa się ze słomy i gałęzi świerkowych albo jodłowych.
  • Pień magnolii otulić włókniną.
  • Wiosną osłonę porę usunąć, ale na wypadek większych przymrozków nadal utrzymywać ją w gotowości.

Koronę względnie gałęzie krzewu trzeba zabezpieczyć przed mrozem jutowym workiem albo folią. Szczególnie dotkliwe szkody mogą wyrządzić późne wiosenne przymrozki wcześnie zakwitającym odmianom magnolii.

5. Nawożenie i przycinanie magnolii

Drzewa i duże krzewy magnolii nie wymagają w zasadzie nawożenia. Korzystają z naturalnego obiegu środków odżywczych. Kiedy widoczne są niedobory jakichś składników, wtedy dodatkowe nawożenie staje się oczywiście konieczne. Aby swojej magnolii zrobić przyjemność, można w promieniu korony nasypać pod nią 1-2 cm warstwę ziemi dla różaneczników. Do dobrego wzrostu potrzebuje magnolia lekko kwaśnej gleby. Poza tym ten substrat zawiera też nawóz, co automatycznie zapewnia dodatkowe zasilanie rośliny.

Płytko zagłębione korzenie powodują, że wokół pnia powstaje pewne wzniesienie terenu. Aby pierwszy ulewny deszcz nie spłukał całej podsypki, dobrze jest uformować wokół drzewa zabezpieczający pierścień.

Drzewa i duże krzewy magnolii nie wymagają w zasadzie nawożenia. Korzystają z naturalnego obiegu środków odżywczych. Kiedy widoczne są niedobory jakichś składników, wtedy dodatkowe nawożenie staje się oczywiście konieczne.

Jako alternatywę można zastosować nawóz dla rododendronów. Należy jednak pamiętać, że nadmiar nawozu też może być szkodliwy. Magnolia rośnie tak wolno, że można spokojnie przeczekać i reagować dopiero wtedy, kiedy są ku temu widoczne podstawy.

Magnolie bardzo niechętnie zawierają znajomość z ogrodniczymi nożycami. Ich talent do rozwijania nowych pędów w starych partiach gałęzi jest raczej skromny. Na skutek mocnego cięcia powstają zwykle w pokroju rośliny luki, które nigdy się nie zamkną. Mimo wszystko może czasem zachodzić potrzeba ograniczonego zabiegu. Kiedy na przykład gałęzie rozwijają się w niepożądanym kierunku, albo wichura wyrządzi szkody i trzeba wygląd drzewa skorygować. Drewno magnolii jest bardzo kruche i gałęzie, niestety, często pękają. Najlepiej cięcie roślin wykonać w maju, kiedy roślina jest już w pełni ulistniona. Nigdy nie ciąć na wiosnę!

6. Problemy z magnolią – choroby i szkodniki

Zdrowe magnolie są naprawdę odporne na szkodniki i inne choroby. Choroba jest zawsze oznaką, że na skutek nieodpowiedniego stanowiska albo złej pielęgnacji magnolia została osłabiona i przez to straciła odporność. Najczęściej spotykane dolegliwości osłabionych magnolii, to:

Plamistość liści magnolii

Choroba jest wywoływana przez bakterie Pseudomonas, które przenoszą się z kroplami deszczu. Pojawia się przede wszystkim podczas ciepłej i wilgotnej pogody. Na liściach widoczne są wówczas czarne, z żółtawą obwódką plamy albo nawet otwory. Na skutek tego opanowane pędy zamierają. Także w przypadku odmian zrzucających liście ta szeroko rozpowszechniona choroba stanowi problem. Bakterie zimują bowiem w pędach i mogą się przyczyniać do szkód od mrozu.

Zwalczanie: Najlepiej jest walczyć z plamistością liści za pomącą działań profilaktycznych. Ważne jest, aby korona magnolii nie był zbyt gęsta, aby przepuszczała dosyć światła i powietrza. Liście powinny mieć możliwość szybko obeschnąć. Podlewając latem magnolię nie należy polewać wodą liści, a jedynie korzenie. Opanowane przez chorobę części rośliny należy jak najprędzej usunąć.

Mączniak magnolii

Istnieją dwa odrębne rodzaje mączniaka – prawdziwy i rzekomy. Oba charakteryzują się białawym albo szarawym nalotem na liściach. Z czasem liście przebarwiają się na brązowo i opadają. Te choroby wywołują grzyby z rodzaju Erysiphaceae.

Zapobieganie i zwalczanie. Mączniaka można zwalczać wyciągiem z czosnku albo kwasem mlekowym. W drugim przypadku miesza się część mleka z dziewięciu częściami wody i otrzymanym roztworem opryskuje magnolie przez kilka dni. Przy mocniejszym opanowaniu przez chorobę pomaga zwykle dopiero oprysk fungicydem. Zainfekowane przez mączniaka pędy i liście należy natychmiast usunąć, ponieważ choroba szybko się roznosi.

Szkodniki

Osłabione magnolie bywają też często opanowane przez mączlika – białą muszkę (Siphoninus phillyreae) albo czerwce. Z kolei korzenie są pożerane przez żyjące w glebie larwy m.in. opuchlaków (Otiorhynchus). Soczyste korzenie magnolii chwalą sobie też karczowniki.

Prezent z Niemiec – ziemniaki Krona: charakterystyka odmiany i przydatne wskazówki

Odmiana ziemniaków „Krona” lub „Krone” to bardzo dobra oferta od hodowców z Niemiec. Duże ziemniaki z soczystym żółtym miąższem są idealne do przygotowania smażonych plastrów ze złotą skórką, nadaje się również do sprzedaży.

Jest to pyszny i elegancki ziemniak o żółtych owocach, odpowiedni do uprawy przemysłowej lub amatorskiej. Odmiana mało wymagająca dla techniki rolniczej, odpowiednia dla każdego regionu i niezmiennie zadowolona z wydajności.

Czym są ziemniaki Krona, opis odmiany i zdjęcie – w naszej publikacji znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz.

Ziemniak „Krona”: charakterystyka odmiany

Nazwa klasy Krone
Ogólna charakterystyka średnio wczesna odmiana stołu z powodzeniem rośnie w każdych warunkach
Okres dojrzewania 85-100 dni
Zawartość skrobi 9-12%
Masa bulw towarowych 100-130 gr
Liczba bulw w krzaku 10–15
Produktywność 430–650 kg / ha
Cechy konsumenckie bogate w białko, błonnik, witaminy, karoten
Trzymać 96%
Kolor skóry żółty
Kolor miazgi żółty
Preferowane regiony uprawy każda gleba i klimat
Odporność na choroby odporny na raka ziemniaka, strup zwyczajny, zgniliznę
Rosnące funkcje zalecane wstępne kiełkowanie
Pomysłodawca Bawaria-Saat (Niemcy)

Główne cechy wyróżniające tę odmianę:

  • bulwy średniej wielkości, o masie od 100 do 130 g;
  • owalny kształt, z tępym końcem;
  • bulwy są zgrabne, wyrównane pod względem masy i wielkości;
  • skórka jest żółta, gładka, cienka, gładka;
  • oczy powierzchowne, małe, ledwo zauważalne;
  • miąższ na plasterku jest żółty;
  • umiarkowana zawartość skrobi nie przekracza 12%;
  • wysoka zawartość białek, błonnika, witamin, karotenu.

Możesz porównać wydajność tej odmiany z innymi, odwołując się do poniższej tabeli:

Nazwa klasy Produktywność
Krone 430–650 kg / ha
Kubanka do 220 kg / ha
Felox 550–600 kg / ha
Niebieskie oko do 500 kg / ha
Przystojny 170–280 kg / ha
Czerwona szkarłatna do 400 kg / ha
Borowicz 200–250 kg / ha
Gil zwyczajny 180–270 kg / ha
Kamensky 500-550 kg / ha
Colomba 220–420 kg / ha
Wiosna 270–380 kg / ha

Opis i zdjęcie

Odmiana ziemniaczanego stołu „Crohn”, średnio wczesna. Około 100 dni upływa od sadzenia do zbioru . Wydajność jest bardzo wysoka, w zależności od stref klimatycznych i warunków wzrostu, wynosi od 430 do 650 centów na hektar.

Zebrane bulwy są doskonale przechowywane, możliwy jest transport. Dowiedz się więcej o trwałości i temperaturze, o możliwych problemach.

A także o tym, jak przechowywać warzywa korzeniowe w zimie, na balkonie, w szufladach, w lodówce, wyczyszczone.

Materiał siewny nie ulega degeneracji, zachowując wszystkie właściwości charakterystyczne dla roślin matecznych.

Ziemniaki są bardzo wygodne do uprawy. Preferuje lekkie gleby na bazie czarnoziemu lub piasku . Częsty opatrunek wierzchni nie jest potrzebny; podczas uprawy można poradzić sobie z umiarkowanymi porcjami materii organicznej wprowadzonej przed sadzeniem. Przeczytaj więcej o tym, jak nawozić ziemniaki, kiedy i jak nawozić, jak to zrobić podczas sadzenia.

Aby uzyskać maksymalną wydajność, wymagana jest dobra wilgotność gleby, hilling i terminowe usuwanie chwastów. Ściółkowanie pomoże w walce z chwastami.

Krzew jest średniej wysokości, wyprostowany, umiarkowanie rozłożysty. Formowanie masy zielonej jest średnie. Liście są ciemnozielone, matowe, średniej wielkości, z lekko falistymi krawędziami i wyraźnie zaznaczonymi żyłkami. Trzepaczka jest zwarta, złożona z dużych białych, szybko opadających kwiatów. Jagody praktycznie nie są związane.

System korzeniowy jest potężny, pod każdym krzakiem powstaje 10-15 ziemniaków. Ilość niezbywalnych drobiazgów lub bulw niskiej jakości jest minimalna.

Odmiana jest odporna na wiele chorób psiankowatych: raka ziemniaka, parcha zwyczajnego, korzenia i gnicia górnego. Rzadko wpływa na nią zaraza. Ziemniaki są niewrażliwe na uszkodzenia mechaniczne .

Smak ziemniaków „Krone” na wysokości. Bulwy gotują się słabo, zachowując zgrabny kształt. Smak jest nasycony, zrównoważony, nie wodnisty. Ze względu na niską zawartość skrobi bulwy nie ciemnieją podczas cięcia, zachowując piękny żółty kolor.

W poniższej tabeli znajdziesz dane dotyczące zawartości skrobi w różnych odmianach ziemniaków:

Nazwa klasy Zawartość skrobi
Krone 9-12%
Manifest 11–15%
Tiras 10–15%
Elizabeth 13-14%
Vega 10–16%
Ługowsko 12–19%
Romano 14-17%
Święty Mikołaj 10-14%
Tuleevsky 14–16%
Cyganka 12-14%
Bajka 14-17%

Ziemniaki nadają się do głębokiego smażenia, farszu, pieczenia. W przypadku puree ziemniaczanego nie stosuje się bulw . Przetwarzanie przemysłowe jest możliwe do przygotowania mrożonych smażonych plastrów, sosów do zup lub mieszanek warzywnych.

Na tych zdjęciach wygląda ziemniak „Krona”:

Pochodzenie

Odmiana „Krona” wyhodowana przez niemieckich hodowców. Ziemniaki rozprzestrzeniły się w wielu krajach europejskich. Został on wpisany do Krajowego Rejestru w 2015 r., Zaleca się uprawę przemysłową, hodowlę w gospodarstwach i osobiste działki zależne.

Ziemniaki można sadzić w większości regionów Rosji; toleruje ekstremalne temperatury i susze. W sprzyjających warunkach wydajność jest wyższa.

Zalety i wady

Główne zalety tej odmiany to:

  • wysokie walory smakowe roślin okopowych;
  • dobra wydajność;
  • doskonała jakość utrzymania;
  • uprzednio przyjazne dojrzewanie bulw;
  • odporność na choroby;
  • nie podlega uszkodzeniom mechanicznym;
  • tolerancja na suszę;
  • zdolność do tolerowania ciepła i krótkotrwałego spadku temperatury;
  • doskonała prezentacja roślin okopowych;
  • nie wymagający odejścia.

W odmianie nie wykryto żadnych wad.

Rosnące funkcje

Ziemniaki mają dobrą odporność, ale dla lepszego kiełkowania zaleca się bulwy traktowane stymulatorem wzrostu . Ziemniaki są suszone i kiełkują w świetle.

Do sadzenia lepiej wybrać duże, równe, nie chore bulwy, gwarantują obfite zbiory. Lepiej nie zasadzać niehandlowego drobiazgu, wynik będzie nieprzewidywalny.

Rośliny okopowe należy sadzić w ciepłej glebie. W temperaturach poniżej 10 stopni bulwy mogą gnić . Do studni dodaje się humus, torf i jesion drzewny. Taki górny opatrunek zwiększy wydajność, ale nie przyczyni się do akumulacji azotanów.

Ziemniaki należy sadzić w odległości 25-30 cm, odstęp między rzędami o szerokości 60-70 cm ułatwi pielęgnację sadzenia. W sezonie rośliny są skulone 2-3 razy, jednocześnie usuwając chwasty. Lepiej jest tworzyć wysokie grzbiety nad krzakami .

Nawożenie nie jest konieczne, jeśli chcesz sadzić, możesz raz nakarmić rozcieńczoną dziewanny. Podlewanie jest znacznie ważniejsze. Aby uzyskać obfite zbiory, zaleca się zorganizowanie systemu nawilżania kroplowego. Podczas suszy krzaki nie umierają, ale ziemniaki są mniejsze.

Wierzchołki odmiany pozostają zielone nawet pod koniec sezonu wegetacyjnego. Bulwy nie powinny leżeć w glebie, grozi to zarażeniem lub inwazją wireworm. Przed kopaniem zaleca się cięcie zieleni, co pozwoli bulwom zgromadzić maksimum składników odżywczych.

Kopane ziemniaki są starannie suszone na granicy lub pod baldachimem. Natychmiast zebrane plony są sortowane, materiał siewny jest wybierany i przechowywany osobno . Ziemniaki przeznaczone do sprzedaży mogą być pakowane natychmiast po kopaniu.

Oprócz nawozów do uprawy ziemniaków stosuje się różne produkty i preparaty. Istnieje wiele sporów dotyczących ich korzyści.

Oferujemy szczegółowe artykuły na temat tego, w jaki sposób i dla jakich herbicydów, fungicydów i insektycydów są stosowane.

Choroby i szkodniki

Odmiana jest odporna na wiele chorób: różnorodne wirusy, rak ziemniaka, strup zwyczajny.

Wczesne dojrzewanie chroni bulwy i liście przed zarazą. Aby zapobiec uprawom korzeniowym, przed sadzeniem marynowane, gleba jest zrzucana ze związkami dezynfekującymi. W szczytowym okresie epidemii sadzonki zarazy są kiedyś traktowane preparatami zawierającymi miedź .

Przeczytaj także o alternariozie, fuzariozie, więdnięciu wertykiliny.

Właściwy płodozmian może uchronić rośliny przed infekcją. Pola do sadzenia ziemniaków zmieniane są co 3-4 lata, na przemian z obszarami obsadzonymi rzodkiewką, roślinami strączkowymi lub kapustą.

Soczyste młode warzywa są często atakowane przez mszyce, przędziorków, cykady lub chrząszcze Colorado. Możesz uchronić się przed owadami poprzez terminowe pielenie, ściółkowanie gleby. W ciężkich przypadkach stosuje się przemysłowe środki owadobójcze. Stosuje się je ostrożnie i tylko przed kwitnieniem.

Krona to obiecująca odmiana idealna na sprzedaż. Duże, równe bulwy przyciągają uwagę, można je sortować i pakować bezpośrednio w miejscu zbiórki. Uprawa jest dobrze przechowywana, bez utraty jakości handlowej przez kilka miesięcy.

Istnieje wiele interesujących sposobów uprawy ziemniaków. Przygotowaliśmy dla Ciebie serię interesujących materiałów na temat technologii holenderskiej, uprawy wczesnych odmian i pozyskiwania upraw bez ich uprawy i odchwaszczania. A także o metodach pod słomą, w workach, w beczkach, w pudełkach.

Owczarek – odmiany, specyfika, choroby, żywienie

Owczarek to rasa psów obronnych. Wyróżniamy ok. 30 grup i typów psów tej rasy. Najpopularniejszymi owczarkami w Polsce i Europie są owczarki niemieckie, podhalańskie, szkockie i belgijskie.

spis treści

  • 1. Owczarek niemiecki
  • 2. Owczarek podhalański
  • 3. Owczarek szkocki
  • 4. Owczarek belgijski
  • 5. Żywienie owczarka

1. Owczarek niemiecki

Owczarek niemiecki to pies posłuszny i lojalny

Owczarek niemiecki, pozujący na silnego, nieco agresywnego psa, często mylony jest z wilczurem. Długi pysk, umięśnione, smukłe i zwinne ciało, spowodowały, że wykorzystaniem owczarka niemieckiego zainteresowała się policja i wojsko. Rasa ta wykazuje bowiem zdolność współpracy z człowiekiem i podlega tresurze.

Zobacz film: “Zaraził się od psa”

Wbrew wyglądowi, owczarek niemiecki jest psem posłusznym i lojalnym. Potrzebuje dużo przestrzeni, by móc się wybiegać i opanować żywiołowy charakter. Przecięta długość życia owczarka niemieckiego to 13 lat, jednak psy te mają skłonność do zapadania na choroby kości, w tym nowotwory, a także dolegliwości stawów i przerost prostaty.

2. Owczarek podhalański

Owczarek podhalański ma silny zmysł obronny

Owczarek podhalański jest bardziej uparty od swojego brata, owczarka niemieckiego. Nie jest łatwo skłonić go do wykonywania zadań, jednak psy te mają wpisane w osobowość sprawowanie pieczy nad stadami, np. owiec. Owczarek podhalański uczy się poprzez obserwację, na komendy i agresywne skłanianie do współpracy reagując niechęcią.

Owczarek podhalański charakteryzuje się długawą sierścią, często białą. Dorosły pies osiąga nawet 70 cm wzrostu przy wadze 45-50 kg. Wierny towarzysz człowieka, nietolerujący obcych i mający silny zmysł obronny często zapada na choroby stawów, zapalenie uszu i alergie pokarmowe.

3. Owczarek szkocki

Owczarek szkocki długowłosy to pies rodzinny i mało agresywny

Owczarek szkocki długowłosy to rasa typowo pasterska i zaganiająca. Długi pysk, imponująca postawa i owłosienie spowodowały, że to właśnie owczarek szkocki stał się bohaterem kultowego filmu “Lassie, wróć”, który doczekał się aż 11 sequeli. To rasa wyjątkowo wierna i rodzinna, rzadko agresywna.

Decydując się na wybór owczarka szkockiego na domowego pupila, powinnyśmy pamiętać, że psy powinny być hodowane na dużych przestrzeniach i wykorzystywane do pilnowania stada. Konieczne jest częste czyszczenie i wyczesywanie długiej sierści.

Wpływ zwierząt na zdrowie człowieka [5 zdjęć]

Dlaczego tak chętnie otaczamy się zwierzętami? Co sprawia, że hodujemy je w domu, dbamy o nie, karmimy,

Owczarek szkocki długowłosy cierpi na choroby oczu, m.in. PRA, czyli postępujący zanik siatkówk i CEA, wrodzoną chorobę oczu psów. Ponadto owczarki szkockie są narażone na dysplazję stawów biodrowych.

4. Owczarek belgijski

Owczarek belgijski jest psem obronnym i stróżującym

Owczarek belgijski to typowy pies obronny i stróżujący. Do pracy wykorzystuje go m.in. armia i policja. Tresura owczarka belgijskiego musi jednak polegać na różnorodności i zabawie, nie zaś wymaganiu posłuszeństwa i powtarzanych komendach, jak przy szkoleniu owczarków niemieckich.

Krynologia, czyli nauka o psach, wskazuje, że owczarek belgijski ma skłonność do zachorowań na niedoczynność tarczycy, bielactwo, padaczkę i choroby stawów.

Zobacz też

  • Borelioza u zwierząt
  • Małe rasy psów – nazwy i charakterystyka, do mieszkania
  • Czy jad zwierząt może być lekiem na raka? (WIDEO)

5. Żywienie owczarka

W kwestii żywienia każdej rasy owczarków należy skupić się na dostarczaniu psom odpowiedniej ilości witamin i minerałów. Wapń, fosfor, magnez, witamina E i C będą kluczowe w ochronie oczu i stawów owczarka. W okresie wzrostu do posiłku warto dodawać również preparaty wzbogacone o glukozaminę i chondroitynę dla prawidłowego rozwoju stawów.

Oprócz kupnych karm dla dużych psów, w diecie owczarka może znaleźć się kasza, makaron, mięso, jajka i kości.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.