Niebieska róża – odmiany, sadzenie, uprawa, pielęgnacja
Zgodnie ze zdjęciem i opisem odmiany owoce gruszki Zaveya mają następujące cechy:
Róża – uprawa i pielęgnacja ogrodu
Opis ogólnego typu rośliny, historia powstania róż, przegląd warunków uprawy w ogrodzie, trudności w uprawie i zwalczanie szkodników. Róża (Rosa) należy do rodzaju Rosehip, który należy do rodziny Rose, łacińska nazwa jest taka sama jak nazwa rośliny. W rzeczywistości słowo to odnosi się do wszystkich przedstawicieli rodzaju uprawianego przez człowieka, niezależnie od ich odmiany. Niektóre odmiany wywodzą się z dziko rosnących kwiatów, ale wiele odmian uzyskano już dzięki licznym wysiłkom hodowlanym i starannej selekcji. Roślina ta jest bardzo trudna do zdradzenia klasyfikacji, ponieważ jest stale niestabilna. Próbują klasyfikować rośliny według pewnych szczególnych cech, ale jak tylko wywnioskuje się nowy typ kwiatu, który odpowiada na kilka naraz, cały harmonijny system załamuje się. Istnieje około 400 gatunków dzikich róż, około 1000 podgatunków tych piękności i ponad 30 tysięcy odmian roślin. Ten kwiat jest najczęściej kupowany na świecie.
Róża znana jest ludzkości od “gęstej” starożytności, wzmianki o tej roślinie przypadają na czas przed początkiem naszej ery. W uprawę tej wspaniałej rośliny zaangażowanych było wiele krajów – Rzym, Włochy, Persja i Grecja, i to nie wszystkie z wymienionych krajów. Oczywiście piękno kwiatu jest wyjątkowe, ale w zasadzie uprawiano go nie tylko dla estetycznej rozkoszy oczu, ale także ze względu na lecznicze i kosmetyczne właściwości róży. O kwiatku krążyło wiele pięknych legend.
Istnieją następujące odmiany róż:
- park;
- krzew (krzewy);
- wspinaczka;
- hybryda herbaty;
- floribunda (polianthus);
- miniaturowy;
- okrywowa;
- Kanadyjski.
Kształt krzewu różanego może różnić się rozłożystym wyglądem lub piramidalnym konturem. Wysokość rośliny zależy od rodzaju róży:
- hybrydowe róże herbaciane lub floribunda mogą rozciągać się do 30–90 cm wysokości;
- polyanthus może dorastać tylko do 30–45 cm, ale niektóre z tych odmian mierzą 60 cm;
- wysokość miniaturowych róż to tylko 25–30 cm;
- Biczowate odmiany róż wydłużają swoje pełzające i zakrzywione pędy do 2,5-6 m.
Zwykle w roślinie wyróżnia się dwa rodzaje gałęzi wieloletnich: główną (maciczną) i gałęzie o pełnym wzroście, a także pięć rodzajów rocznych pędów: wzrostowe, przedwczesne, tłuste, generatywne, syliptyczne.
Szypułka róż, które są uprawiane w ogrodach, może osiągnąć nawet 80 cm, ale czasami tylko 10 cm, a rozmiary kwiatów wahają się od 1,8-18 cm średnicy, a kolory są uderzające różnorodnością. Jedyną rzeczą jest to, że nie ma okazów z czystymi niebieskimi pąkami. Jednak wyhodowano już różę o zielonych odcieniach płatków, ale jest interesująca tylko dla osób studiujących botanikę. W pąku może być od 5 do 128 płatków. Formy kwiatów są również zróżnicowane, mogą rosnąć pojedynczo i zbierać się w kwiatostany po trzy lub 200 sztuk. Niektóre róże zaczęły rosnąć w postaci podwójnych kwiatów, ponieważ niektóre pręciki wyrosły na pręciki płatków. Pręciki to pręciki, które zmieniły się i straciły swój pylnik i nie wytwarzają już pyłku (stały się sterylne).
Aromat róż jest również uderzający w swojej różnorodności odcieni, oprócz zwykłego zapachu róży damasceńskiej pojawiają się nuty cytrusów, owoców, przypraw czy kadzidła.
Wiedza, do jakiej odmiany należy roślina, jest ważna dla każdego hodowcy, który zdecydował się rozpocząć uprawę tych wspaniałych kwiatów, ponieważ pomoże to stworzyć warunki do pomyślnego wzrostu i dalszego kwitnienia jego Róży.
Zalecenia dotyczące uprawy róż w ogrodzie
- Oświetlenie i pielęgnacja róży w ogrodzie. Piękno ogrodu kocha przede wszystkim słoneczne miejsca, dlatego sadząc różę w ogrodzie, należy to wziąć pod uwagę. Jeśli ten warunek nie zostanie spełniony, roślina może zostać dotknięta chorobami i szkodnikami. Również pąki, które kwiat wypuszcza w zacienionym miejscu, stają się małe i niezbyt jaskrawe. Zimotrwalosc róży jest bardzo zależna od jej grupy. Jednak większość krzewów róż, które rosną na środkowym pasie i nieco na północ, wymaga schronienia na zimę. Zaleca się schronienie od połowy jesieni (nie wcześniej), po usunięciu wszystkich niedojrzałych pędów i blaszek liściowych, a dojrzałych skraca się. Najlepszym sposobem schronienia jest suszenie na powietrzu, gdy nad krzakiem zamontowana jest metalowa rama o wysokości 50-60 cm.
- Przycinanie krzewu różanego. Krzew można formować w dowolnym momencie, z wyjątkiem miesięcy zimowych, ale warto pamiętać, że wiosenna operacja cięcia pędów jest lepsza, aby uzyskać piękne formy. Jeśli roślina zostanie posadzona jesienią, przycinanie nastąpi wiosną, gdy tylko schronienie przed zimnem zostanie usunięte. Jeśli pędy są osłabione, zaleca się odłożenie na nich tylko dwóch dobrze wykształconych pąków, ale zdrowe i mocne pędy skraca się o około 10-15 cm, a liczba pąków wynosi 2-3. Jeśli pędy krzewu są mocno rozciągnięte, należy je uszczypnąć.
- Umieszczanie i sadzenie krzewów różanych. Przede wszystkim podczas sadzenia trzeba stworzyć miejsce dla roślin. Aby to zrobić, będziesz musiał spróbować, ponieważ dla początkującego hodowcy uprawa krzewów róż będzie wymagała pewnej wiedzy. Zazwyczaj sadzenie odbywa się na wiosnę i lepiej wybrać pierwszą połowę dnia. Jeśli sadzenie krzewów róż odbywa się na środkowym pasie, to dni są wybierane pod koniec kwietnia lub na początku maja, ale na południu można sadzić róże w miesiącach jesiennych. Przed posadzeniem rośliny usuń wszystkie korzenie i pędy, które są uszkodzone lub chore.
Miejsce szczepienia należy zakopać na około 3 cm w glebie. Krzewy róż nie powinny być zagęszczane, zależy to bezpośrednio od odmiany sadzonych róż – zwykle na 1 metr kwadratowy umieszcza się od 4 do 8-10 krzewów. Ich liczba zależy od produktywności odmiany i zwartości buszu. Jeśli na przykład weźmiemy odmianę Peyshen, to ze względu na jej zwartą formę, ale niską wydajność, eksperci zalecają sadzenie 10 krzewów rośliny na 1 metr kwadratowy. Ważne jest, aby rosnące krzewy nie zacieniały się nawzajem, ponieważ brak oświetlenia cierpi na dekoracyjność rośliny. Ale i nie należy zostawiać zbyt dużo miejsca, jest to bardzo marnotrawstwo. Biorąc różę odmiany Avalanche, która wyróżnia się krzaczastością i rozłożystymi pędami, a także wysoką wydajnością, sadzenie w klombie odbywa się tylko w 4 krzewach na 1 mkw. Istnieją pewne zasady sadzenia krzewów różanych według odmian kwiatów:
- Hybrydowe róże herbaciane, floribunda, grandiflora – odległość między krzewami wynosi 25–30 cm, a długość między rzędami 60–70 cm.
- Polyanthus i miniaturowe róże – wymiary między krzakami wyniosą 15–20 cm, ale między rzędami pozostanie 40–50 cm.
- Róże pnące i krzewiaste – sadzi się w odległości od pół metra do metra, nawa pozostawia od półtora do dwóch metrów.
- Róże okrywowe – w przypadku odmiany skóry katalogi wskazują ich dane, konieczne jest dokonanie pojednania.
Do sadzenia konieczne jest wykonanie zagłębienia o wymiarach 50×50 cm i ułożenie tam przygotowanej mieszanki gleby, aby powstał mały kopiec. Do róż najlepiej stosować gleby gliniaste ciężkie, z dostateczną zawartością próchnicy, o dobrej przepuszczalności powietrza i wilgotności, kwasowość waha się w zakresie pH 5, 8-6, 5. Zaleca się przygotowanie składu gleby w spadek lub co najmniej miesiąc przed sadzeniem krzewów róż.
Podłoże można skomponować na bazie następujących składników: ziemia darniowo-gliniasta lub ziemia ogrodowa, próchnica lub ziemia kompostowa (w proporcjach 1:1). Sadzonkę róży należy ułożyć na kopcu, system korzeniowy starannie wyprostować i posypać ziemią. Następnie gleba musi być starannie i dokładnie zagęszczona, aby uniknąć pustych przestrzeni między korzeniami a glebą, a następnie obficie zwilżona. Po podlaniu krzew róży powinien zostać spud. Posadzone pędy należy chronić przed wysychaniem. Po pojawieniu się nowych pędów na pędzie zaleca się grabienie podłoża i zmianę jego właściwości poprzez ściółkowanie torfem lub humusem do wysokości 3-5 cm – pomoże to w utrzymaniu wilgoci.
Glebę należy regularnie spulchniać i usuwać chwasty. Po przejściu wiosennego przycinania glebę należy „ponownie założyć” – odbywa się to wraz z aplikacją nawozów. Głębokie spulchnianie podłoża odbywa się wraz z odwróceniem warstwy ziemi na głębokość około 20 cm, a następnie przez całe lato, z regularnością 10 dni, również spulchnianie na głębokość 15–20 cm, a następnie przez zniszczenie chwastów.
Po posadzeniu rośliny nie należy nawozić gleby przez rok, ale wtedy nawożenie jest obowiązkowe. Odpowiadają one etapom wzrostu roślin:
- pierwszy to rewitalizacja wzrostu po zimie;
- drugi – kiedy pąki zaczynają układać się i dojrzewać;
- trzeci – po procesie kwitnienia przed początkiem i przed nowym wzrostem;
- po czwarte – kiedy pędy zaczynają drżeć.
Płynne nawozy złożone pobiera się 1 szklankę na wiadro (10 l) wody. Na 1 m2 stosuje się również złożone nawozy: nitroammofoska 40–45, nitrofoska w granicach 30–40, roztwory azotowo-fosforowo-potasowe zawierające 30–40 mikroelementów itp.
Wraz z tym konieczne jest wprowadzenie mieszanin organicznych (humusu), około 5–6 kg na 1 m2. Przed i po zastosowaniu krzewów róż należy obficie podlać czystą wodą. Możesz użyć nawozu organicznego rozcieńczonego w wodzie, odchodach z kurczaka lub pokruszonym węglu drzewnym. Nawozy azotowe należy stosować tylko do końca lipca, a wraz z nadejściem sierpnia, aby pędy szybciej dojrzewały, karmią róże potasem i fosforem przy zmniejszonym podlewaniu.
Metody hodowli róż na działkach ogrodowych
Krzew róży w ogrodzie
Nową roślinę można uzyskać za pomocą metod szczepienia, dzieląc krzew, nakładanie warstw, szczepienie, pędy korzeniowe.
Plusy sadzonek – na powstałych roślinach nie ma dzikiego wzrostu pochodzącego z korzeni. Do cięcia wybiera się pęd częściowo zdrewniały. Na uchwycie powinny znajdować się 2-3 pąki i należy go przyciąć ukośnie od dołu (górny krój może być prosty i 1 cm nad pąkiem). Dolne kawałki są traktowane dowolnym stymulatorem wzrostu korzeni, dolne blaszki liściowe są usuwane, a od góry są cięte o jedną trzecią. Lądowanie odbywa się w zwilżonym piasku lub perlicie o głębokości 2 cm i lekko pochylonym. Posadzone gałązki są owinięte w plastikową torbę. Do ukorzeniania ważne jest przestrzeganie wymagań: wskaźniki ciepła 20-25 stopni i wilgotność w zakresie 80-90%. Rośliny nie powinny być wystawiane na słońce. Jeśli pojawiają się pąki lub rozpoczął się wzrost korzeni, jest to dowód na tworzenie się korzeni. W takim przypadku polietylen jest usuwany, a same młode róże mogą zimować w temperaturze 2-4 stopni Celsjusza.
Podział krzewu można wykonać, jeśli róża wspina się, park lub miniatura i koniecznie jest zakorzeniona. Na samym początku wiosny konieczne jest wykopanie krzaka, a następnie podzielenie go w taki sposób, aby każdy podział miał swój własny system korzeniowy. Następnie kawałki sadzi się zgodnie z wcześniej opisaną metodą sadzenia. Aby nowa roślina dobrze znosiła zimę i lepiej rosła, w pierwszym roku należy odciąć wszystkie pąki. Ale róże parkowe lub gatunkowe uwalniają dużą liczbę odrostów korzeniowych, mają wysokie tempo wzrostu, wyrastają z nich silne pędy. Po roku są przesadzane w nowe miejsce wzrostu.
Metoda warstwowa służy do rozmnażania runa lub róż pnących. Wczesną wiosną wybiera się jednoroczną gałązkę i wykonuje się małe nacięcie w korze w pobliżu oka (miejsce w tej części pędu, która zostanie zakopana w ziemi). Gałęź sadzi się w ziemi na głębokość 10 cm i dostatecznie zwilża. Wierzchołek pędu powinien znajdować się pionowo nad glebą. W miarę upływu roku roślinę tę należy sadzić.
Szczepienie powinno odbywać się na podkładce z dzikiej róży, która została wyhodowana z sadzonek lub nasion. Pobiera się łodygę lub oko wybranej róży. Czas szczepień to połowa lata. Najczęściej stosuje się pomarszczoną różę (Rosa rugose) lub psią różę (Rosa canina), odmiany odporne na mróz, suszę, mają rozwinięty system korzeniowy i wyróżniają się trwałością. Podczas pączkowania (szczepienie okiem) pobiera się zapas i po oczyszczeniu szyjki korzeniowej z gleby wykonuje się nacięcie w kształcie litery T, w którym linia pozioma mierzy 2,5 cm, a linia pionowa jest nie większa niż 1 cm Pączek, który zostanie zaszczepiony, wybiera się ze środka dojrzałej gałęzi. Następnie wykonuje się cięcie od dołu do góry, chwytając kawałek kory z uśpioną nerką. Ta tarcza „nacięcia” jest wkładana w nacięcie w kształcie litery T i jeśli górna część tarczy jest widoczna, to jest odcinana. Cała konstrukcja jest szczelnie owinięta folią do pączkowania, a tylko nerka pozostaje wolna. Po 3 tygodniach nerka powinna puchnąć i zacząć się rozwijać, jeśli stanie się czarna, szczepienie się nie powiodło. Wraz z nadejściem jesieni miejsce zrazu powinno być spudowane, a gdy tylko nadejdzie wiosna, podkładka w górnej części jest odcinana nieco powyżej szczepienia i usuwana jest folia.
Problemy z uprawą róż w ogrodzie, zwalczanie owadów
Róże w altanie
Na róże mogą wpływać następujące choroby grzybicze:
- Mączniak rzekomy, objawiający się mączniakiem brunatnym lub czerwonawym. W takim przypadku konieczne jest zebranie i zniszczenie wszystkich dotkniętych liści. W celu zapobiegania sadzenie odbywa się w miejscach, w których zawsze jest cyrkulacja powietrza, a rośliny są karmione preparatami zawierającymi potas i fosforany. Możesz przeprowadzić leczenie środkami z następującej listy: afugan, topaz, tsineb, bayleton, fundol, topsin lub podobne w działaniu do nich.
- Jeśli roślina została dotknięta przez mszyce, z czasem pojawi się sadzy, który rozmnaża się z powodu lepkiej i słodkiej wydzieliny szkodnika. Krzewy róż są traktowane roztworami alkoholu, mydła lub oleju w celu zwalczania mszyc.
- Jeśli nagle zauważy się zardzewiałą plamę, jest to również choroba grzybicza, która przeszła z innej rośliny (żywiciela lub żywiciela) na krzew róży. Aby walczyć, konieczny jest przeszczep z takiej rośliny (na przykład jałowiec może tak działać).
- Dużym problemem jest uszkodzenie szarej pleśni, która dotyka wszystkich części rośliny, z wyjątkiem systemu korzeniowego. Choroba objawia się pojawieniem się szaro-szarej płytki nazębnej, gnijącej, a następnie obumierającej. Do walki używa się bulionu ze skrzypu, przetwarzając nim rośliny i przycinając wszystkie dotknięte części róży.
Roślina ma również wiele szkodników, wśród nich można wyróżnić przędziorka chmielowca, wałeczkowate, siekane orzechy i gąsienice ćmy. Korzenie są interesujące dla larw chrząszczy majowych (chrząszczy) i nicieni. Aby zwalczyć ten ostatni, konieczne jest potraktowanie systemu korzeniowego lekiem „Nemabakt” lub podobnym do niego przed sadzeniem w ziemi. Jeśli gąsienica jest dotknięta ćmą, wszystkie liście uszkodzone przez szkodnika muszą zostać usunięte i zniszczone. A potem krzew traktuje się wywarami lub nalewkami z chrzanu, gorzkiej papryki lub piołunu.
W celach profilaktycznych konieczne jest również regularne przetwarzanie krzewów róż za pomocą roztworów siarczanu miedzi i siarczanu żelaza, emulsji na bazie mydła, płynu Bordeaux, roztworu nitrafenu.
Wskazówki dotyczące uprawy róż w kraju znajdziesz w tym filmie:
Niebieska róża – odmiany, sadzenie, uprawa, pielęgnacja
Róże fascynują ludzi od najdawniejszych czasów. Kolczaste kwiaty inspirują artystów, wybierane są na symbole religijne, a na co dzień stanowią znak naszych uczuć. Hodowcy róż zabiegają o tworzenie odmian o wyjątkowej barwie, więc różane ogrody zachwycają bogactwem kolorów, kształtów i zapachów. Specjalne miejsce wśród efektownych róż zajmuje niebieska róża. Eleganckie kwiaty wyróżniają się na klombach i ogrodowych rabatach oraz zdobią wnętrza mieszkań. Przeczytaj, które odmiany niebieskich róż są warte uwagi oraz jak wygląda ich uprawa i pielęgnacja.
Jeśli szukasz więcej porad i informacji, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o różach.
Ogrodnik – gdzie szukać ofert?
Poniżej przedstawiamy ponad 13 000 sprawdzonych ogrodników w serwisie Fixly w poszczególnych miastach:
Niebieska róża krok po kroku, czyli pozyskanie, uprawa i pielęgnacja
Błękitna, chabrowa czy granatowa? Jak otrzymać niebieskie odmiany?
Od niedawna prawie każda kwiaciarnia oferuje sprzedaż niebieskich róż. Najczęściej są to kwiaty sztucznie barwione, bowiem niebieska róża po prostu nie istnieje. Możliwość wyhodowania kwiatów o zdecydowanych niebieskich kolorach, jest marzeniem ogrodników od bardzo dawna. Jednak wszystkie próby kończą się niepowodzeniem, ponieważ róże nie wytwarzają delfinidyny – naturalnego barwnika roślinnego, dzięki któremu płatki chabrów lub bratków, przybierają niebieski kolor. Niepowodzeniem kończą się także próby genetyczne – niebieska delfinidyna zmienia barwę na różową, pod wpływem kwaśnego odczynu różanych płatków.
Eksperymenty hodowlane nad otrzymaniem róży o niebieskich płatkach, doprowadziły do otrzymania pięknych lawendowych odmian. Różowofioletowe róże, o jaśniejszych lub mocniejszych odcieniach, tworzą róże wielo- i wielkokwiatowe, róże pomarszczone i róże pnące. Atrakcyjne odmiany obficie kwitną i silnie pachną.
Jeśli pragniemy samodzielnie uzyskać niebieskie róże, wystarczy, że użyjemy odpowiedniego niebieskiego barwnika, np. tuszu lub farby plakatowej. Łodygę białej róży ukośnie nacinamy i wstawiamy do wazonu z wodą, do której dodajemy kilka niebieskich kropel. Róża, stojąc w niebieskim płynie, stopniowo zmienia swój kolor. Po około 2 dniach uzyskamy upragnione kwiaty. Barwa róży – błękitna, chabrowa i mocniejsza granatowa – zależy od ilości dodanego barwnika. Kwiaciarnia oferuje gotowe niebieskie róże. Cena pojedynczej róży wynosi około 15 zł. Za chabrowy bukiet, złożony z 25 sztuk róż, zapłacimy około 380 zł.
Róże lawendowe – jakie odmiany tworzy róża niebieska?
Najpiękniejsze odmiany lawendowe tworzą róże wielkokwiatowe i wielokwiatowe, np.:
- ‘Mainzer Fastnacht’ – jest mieszańcem herbatnim, osiągającym wysokość do 90 cm. Delikatnie wybarwione na różowoliliowo pełne kwiaty, o średnicy 10 cm, wydzielają przyjemny i mocny owocowy zapach. Dekoracyjne ciemnozielone liści są odporne na choroby grzybowe. Róża kwitnie od czerwca do października. Znajduje zastosowanie na różanych rabatach, pięknie prezentuje się na klombach, może być uprawiana w dużych donicach. Odmiana znana jest pod innymi nazwami, np.: ‘Sissi’, Blue Moon’, Blue Monday’, Blue Girl’. Cena sadzonki – około 30 – 40 zł/sztukę. Dwuletnia róża szczepiona na pniu, kosztuje około 30 zł/sztukę.
- ‘Silver Star’ – należy do odmiany krzaczastej, silnie rosnącej do wysokości około 90 – 150 cm. Srebrzystolawendowa róża bardzo mocno pachnie. Wyróżnia się długą żywotnością kwiatów, pojawiających się od czerwca do października. Soczyście zielone liście odporne są na choroby grzybowe. Róża nadaje się do wykorzystania na kwiat cięty. Cena sadzonki – około 9 – 20 zł/sztukę.
- ‘Novalis’ – jestodmianą rabatową, o lawendowoliliowych pełnych kwiatach, osiągających 10 cm średnicy. Roślina powtarza kwitnienie od czerwca do października. Ciemnozielone liście odporne są na choroby grzybowe. Niewysoki różany krzew, osiągający do 80 cm wysokości i 40 cm szerokości, stanowi wyjątkową ozdobę różanej rabaty. Odmiana nadaje się do hodowli w doniczkach. Cena sadzonki, w doniczce 4l, wynosi około 37 zł.
- Godne polecenia są także mieszańce herbatnie ‘Intermezzo’ – o lawendowoniebieskich pachnących pełnych kwiatach oraz liliowolawendowa odmiana ‘Delphin’. Na kwiat ciętynadają się lawendowe róże wielkokwiatowe odmiany ‘Dr Blue. A może zainteresuje cię także ten artykuł o znaczeniu i uprawie róż herbacianych?
Efektowne róże pnące, o niebieskawym odcieniu płatków, np.:
- ‘Melina’ – to odmiana obficie kwitnąca przez cały sezon, od czerwca do października, powtarzająca wiele razy kwitnienie. Fioletowe kwiatostany składają się z 6-8 pełnych róż. Róża z czasem staje się błękitna. Jasnozielone liście są odporne na choroby grzybowe. Wysokie, dorastające do 2 m krzewy, osiągają około 100 cm szerokości. Zaletą róży, oprócz wspaniałego koloru, jest mocny zapach, unoszący się w jej otoczeniu.Cena sadzonek – około 30 zł, za róże w doniczce o pojemności 2 l oraz 3l. Sadzonki w doniczkach 6l i 9l kosztują odpowiednio około 40 zł i 120 zł/sztukę.
Piękna niebieska róża i róże wielkokwiatowe, ich uprawa i pielęgnacja
Polecane produkty do róż – sprawdź je!
Rynek ogrodniczy oferuje atrakcyjne róże pomarszczone, np.:
- róża pomarszczona(Rosa rugosa) ‘Pierette’, o fioletoworóżowych, 8-cm kwiatach, wyróżnia się odpornością na zanieczyszczenia powietrza, co czyni z niej szczególnie pożądaną odmianę do uprawy w środowisku miejskim. Niewysokie krzewy, dorastające do 80 cm wysokości, mogą dekorować przydomowe ogrody oraz ozdabiać balkony i tarasy. Niebieska róża sprawdzi się również jako efektowna roślina okrywowa. Róża zawiązuje duże dekoracyjne owoce. Jadalne różane płatki wykorzystuje się do przyrządzania konfitur. Cena sadzonki – około 18 zł/sztukę.
Gruszka Zaveya: opis, zdjęcie, recenzje, sadzenie i pielęgnacja
Gruszka Zaveya to białoruska odmiana, która zyskuje popularność wśród ogrodników. Wyróżnia się późnym dojrzewaniem, zachowaniem jakości i wysoką jakością plonu. Odmiana Zaveya została wyhodowana w słynnym Belsad Institute of Fruit Growing. Podczas selekcji położono nacisk na mrozoodporność i smak owoców.
Opis gruszki Zaveya
Gruszka Zaveya została uzyskana w 1990 roku. Rodzicielskimi odmianami są ukraińska hybryda Butter Ro i białoruska sadzonka 6-89 / 100. Nazwę powstałej gruszki tłumaczy się jako „zamieć” lub „zamieć”.
Jest to średniej wielkości drzewo o szerokiej piramidalnej koronie. Osiąga wysokość 4 m. Pędy osadzone są prostopadle do pnia. Stopień zagęszczenia jest średni. Owocnikujące – na złożonych i prostych lokach.
Liście rośliny są szerokie, jajowate, do 10 cm długości, blaszka liściowa jest ostro zakończona. Jego kolor jest ciemnozielony, jesienią staje się żółto-pomarańczowy. Kwiaty kultury są białe, do 3 cm, zebrane w pędzel, składają się z 5 płatków.
Odmiana Zaveya jest z powodzeniem uprawiana w Rosji. Zaleca się sadzenie go na środkowym pasie i regionach południowych. W chłodniejszych klimatach późna odmiana nie ma czasu na dojrzewanie. Z powodu wczesnego kwitnienia jajnik może cierpieć na wiosenne przymrozki.
Zgodnie ze zdjęciem i opisem odmiany owoce gruszki Zaveya mają następujące cechy:
- średnie i duże rozmiary;
- waga około 160 g, maksymalnie – 300 g;
- standardowy w kształcie gruszki;
- kolor zielono-żółty;
- słaby rdzawość;
- punkty podskórne są małe, zielone;
- nie ma rumieńca, czasami pojawia się jako bladoróżowa plama;
- skóra jest średniej grubości, sucha, szorstka.
Miąższ odmiany Zaveya jest biały, z żółtawym odcieniem, kruchy, soczysty, półtłusty. Gruszka jest drobnoziarnista, o średniej gęstości. Wszystkie owoce są jednowymiarowe, wyrównane w kształcie. Smak jest słodki, deserowy, pomysłodawca przyznał mu 4,8 pkt.
Charakterystyka odmiany gruszki Zaveya
Przed wyborem gruszki Zavey ocenia się jej główne cechy. Dla ogrodników ważna jest odporność rośliny na suszę i mróz, jej samozapłodnienie, plon i okres owocowania.
Odporność na suszę, mrozoodporność
Odmiana Zaveya ma średnią odporność na suszę. W okresie wegetacji drzewo jest podlewane, aby zapewnić tworzenie się jajników i wylewanie owoców. Gruszka ma wysoką mrozoodporność dla Białorusi i centralnej Rosji.
Zapylacze
Gruszka Zaveya jest bezowocna. Wysoki plon wymaga co najmniej jednego zapylacza. Wybierz odmiany, które mają takie same okresy kwitnienia. Zapylanie odmiany odbywa się przy udziale pszczół, motyli i innych owadów.
Na Białorusi kwitnienie odmiany Zaveya rozpoczyna się w pierwszej dekadzie maja. W zależności od warunków pogodowych warunki te mogą ulec zmianie. Okres kwitnienia drzewa trwa od 8 do 12 dni.
Najlepszymi zapylaczami są odmiany Kupala i Prosto Maria. Są to odporne na zimę hybrydy białoruskiej selekcji. Wszystkie przynoszą zbiory późnym sezonem – późnym latem lub jesienią. Gruszka Zaveya jest również używana jako zapylacz dla odmian Veles, Belorusskaya pozdnyaya, Kudesnitsa, Pamyati Yakovlev.
Rada! Optymalna odległość między odmianami zapylającymi wynosi 5 m.
Wydajność
Do sadzenia na zapas nasion stosuje się roczne sadzonki odmiany Zaveya. Drzewo szybko zaczyna przynosić owoce. Zbiory są zbierane już w 3 roku po posadzeniu. Owoce zbierane są w fazie dojrzałości technicznej, która występuje wczesną jesienią.
W wieku 5 lat gruszka Zaveya wydaje około 20 kg owoców. 95% upraw ma doskonałą jakość handlową. Owocnikowanie kultury ocenia się jako stabilne z roku na rok. Na plon pozytywnie wpływa żyzność gleby, pobranie wilgoci, nawóz pogłówny, zadrzewienie.
Obszar zastosowań
Owoce odmiany Zaveya są uniwersalne. Są używane świeże, przygotowywane są z nich sałatki owocowe, w połączeniu z jogurtami i innymi produktami. Regularne spożywanie gruszek poprawia odporność, obniża poziom cholesterolu i poprawia metabolizm. Z owoców uzyskuje się różnorodne domowe przetwory: kompoty, konfitury, dżemy, soki.
Po zbiorach plon jest przechowywany w chłodnym miejscu. Owoce dobrze znoszą transport. Okres dojrzałości konsumenckiej rozpoczyna się od listopada do grudnia. Okres trwałości odmiany Zaveya wynosi do lutego przyszłego roku.
Zalety i wady
Korzyści z uprawy gruszki Zaveya:
- dobra jakość owoców;
- długi okres przechowywania uprawy;
- wczesna dojrzałość;
- regularne owocowanie;
- odporność na choroby.
Wady odmiany Zaveya:
- w zimnym klimacie owoce nie mają czasu na dojrzewanie;
- wymagany zapylacz.
Zasady lądowania
Gruszkę sadzi się w określonym czasie, kiedy przepływ soków z drzew jest spowolniony. Znajdują dobre miejsce dla kultury, gdzie dostanie wystarczająco dużo ciepła i światła. Prace wykonywane są sekwencyjnie, zaczynając od przygotowania gleby, a kończąc na pielęgnacji sadzonki.
Zalecany czas
Gruszka Zaveya jest sadzona jesienią, w październiku lub listopadzie. Najpóźniejsza data sadzenia to 3 tygodnie przed nadejściem chłodów. W tym okresie sadzonka będzie miała czas na dostosowanie się do nowych warunków. Dopuszcza się przełożenie lądowania na wiosnę. Następnie praca jest wykonywana po stopieniu się śniegu, gdy gleba dobrze się nagrzeje, ale liście jeszcze nie zakwitły.
Wybór miejsca i przygotowanie gleby
W przypadku gruszki odpowiednie jest słoneczne miejsce położone na wzgórzu lub lekkim zboczu. W tym przypadku miejsce jest wybierane od strony zachodniej lub południowej. Kultura preferuje żyzne gleby: szary las lub czarną ziemię. Jeśli gleba jest gliniasta lub piaszczysta, należy poprawić jej skład. W pierwszym przypadku dodaje się gruboziarnisty piasek rzeczny i próchnicę. Właściwości gleby lekkiej poprawia glina i kompost.
Gruszkę Zavey sadzi się w przygotowanym dołku. Aby go wypełnić, wymagane jest podłoże: 30 kg kompotu lub zgniłego obornika, 1 kg superfosfatu, 200 g soli potasowej, żyzna gleba. Dokładnie wymieszaj składniki.
Wybór i przygotowanie sadzonek
Do sadzenia nadaje się roślina w wieku 1 lub 2 lat. Jest wstępnie badany: na korzeniach i pędach nie powinno być śladów próchnicy, miękkich obszarów, narośli, pęknięć i zdeformowanych obszarów.
Ważny! Przed sadzeniem korzenie gruszki zanurza się w czystej wodzie na 12 godzin.
Algorytm lądowania
Niezależnie od terminu sadzenia kolejność prac pozostaje taka sama:
- Na miejscu wykopany jest otwór o wymiarach 70×70 cm, którego głębokość dochodzi do 1 m.
- Jeśli gleba jest gęsta, na dno wylewa się warstwę keramzytu lub łamanej cegły o grubości 15 cm.
- Następnie połowę podłoża wylewa się, zagęszcza i wlewa do wiadra z wodą.
- Otwór pozostawia się na 2 do 3 tygodni, aby się skurczył.
- Podpora wykonana z drewna lub metalu jest wbijana w środek wykopu.
- Pozostały substrat przenosi się do dołu i tworzy z niego wzgórze.
- Sadzonka umieszczona jest na szczycie, jej korzenie pokryte są żyzną glebą.
- Roślina jest obficie podlewana.
- Humus lub torf do ściółkowania wlewa się do kręgu pnia.
Zachowaj ostrożność
Gruszka jest podlewana dwukrotnie w ciągu sezonu: w okresie kwitnienia i podczas tworzenia się jajników. Wilgoć pomaga owocom uzyskać masę. W zależności od wieku drzewa do kręgu pnia wlewa się od 2 do 4 wiader wody. Im starsza roślina, tym intensywniejsze podlewanie.
W sezonie odmiana Zaveya jest karmiona 3-4 razy. Wczesną wiosną saletrę amonową wprowadza się do gleby w postaci roztworu. W tym celu 40 g substancji pobiera się na 10 litrów wody. W lipcu odmiana Zaveya jest karmiona związkami fosforu i potasu.
Drzewo jest przycinane corocznie wiosną lub jesienią, kiedy przepływ soków jest wolniejszy. Po przycięciu pozostawiają zdrowe i mocne pędy, które przyniosą plony. Suche lub zamarznięte gałęzie są całkowicie odcięte.
Jesienią zaczynają przygotowywać gruszkę Zavey na zimę. Krąg pnia jest oczyszczony z opadłych liści. Szkodniki i patogeny często w nich hibernują. Pień jest obsypany ziemią, wylewa się dodatkową warstwę torfu lub próchnicy.
Ważny! Aby zapobiec uszkodzeniu gruszki przez gryzonie, załóż siatkę ochronną lub zawiń dolną część drzewa pokryciem dachowym.
Szkodniki i choroby
Odmiana Zaveya jest odporna na główne choroby: parch, rak bakteryjny, septoria, rdzę. Z zastrzeżeniem technologii rolniczej drzewo nie cierpi na choroby i szkodniki. W przypadku zmian gruszkę traktuje się specjalnymi preparatami.
Wniosek
Gruszka Zaveya nadaje się do uprawy na Białorusi i centralnej Rosji. Odmiana ceniona za późne dojrzewanie, dobry smak owoców i długi okres przydatności do spożycia. Podczas uprawy gruszek zwraca się uwagę na podlewanie i karmienie. Regularnie przycinaj koronę, przygotuj się do zimowania jesienią.
Recenzje gruszki Zaveya
Markina Lyudmila Ivanovna, 38 lat, Kursk Pear Zaveya to wspaniała odmiana zimowa. Drzewo jest duże, z rozłożystą koroną. Pierwsze zbiory uzyskano w trzecim roku po posadzeniu. Owoce gruszki są zielonkawe, z ledwo dostrzegalnymi różowymi plamkami. Nie są zbyt duże, ale słodkie i soczyste. Zbiory bez problemów trwają do grudnia. Odmiana okazała się odporna na zimę, przez cały okres wegetacji nie zachorowała. Nawet gdy inne gruszki wykazywały oznaki parcha, na liściach Zaveyi nie pojawiły się żadne plamy. Petukhov Maxim Petrovich, 58 lat, Orekhovo-Zuevo Uprawiam różne odmiany gruszek na mojej działce na przedmieściach. W naszym klimacie nie jest łatwo o słodkie owoce. Jednak odmiana Zaveya była miłym zaskoczeniem. Gruszka jest dość duża, jej miąższ jest soczysty, drobnoziarnisty. Ogólnie jego smak jest harmonijny, słodko-kwaśny, dość bogaty.W cieplejszym klimacie prawdopodobnie poprawi się smakowitość. Owoce są gotowe do spożycia do połowy listopada. W przyszłości ich smak w żaden sposób się nie poprawia. Zebrane plony najpierw przechowuję w domu, a następnie przenoszę do piwnicy.