Press "Enter" to skip to content

Herb Buriacji jest odzwierciedleniem tradycji narodowych

Mieście spędziłem prawie tydzień. Zatrzymałem się u Nadii – buriatki, która opowiedziała mi sporo o swojej kulturze i religii. Bo to właśnie religie są w Buriacji najciekawsze. Dostałem od niej również w prezencie różaniec buddyjski – malę.

Republika Buriacji

Buriacja – autonomiczna republika wchodząca w skład Federacji Rosyjskiej. Posiada własne flagę i godło, rząd i preezydenta, stolicę – Ułan-Ude i język urzędowy – buriacki.

Buriacja jest ulokowana we wschodniej Syberii, między Bajkałem a Mongolią.

Sami Buriaci przywędrowali na tereny obecnej Rosji wraz z Chingis Chanem. Są kuzynami Mongołów, ich języki są w pewnym stopniu do siebie podobne. Buriaci stanowią tylko 27.8% populacji regionu (67.8% Rosjan), jednak łatwo ich rozpoznać, gdyż mają rysy twarzy azjatyckie, zbliżone do mongolskich.

Stolica Ułan-Ude jest spokojnym, rosyjskim miastem. Trochę zniszczonym, trochę brudnym, jednak podobnie jak Irkuck ma swój klimat. Ma również potencjał brak chyba jednak pieniędzy. W mieście jest ładne centrum, totalnie nie zagospodarowany brzeg rzeki Selengi i wpisana do księgi Guinnessa, największa na świecie głowa Lenina. Miasto w tym roku obchodzi 350-lecie.

Widać w mieście sporą różnicę w zamożności społeczeństwa. Na ulicach można spotkać zarówno Lexusa jak i Zaporożca

Mieście spędziłem prawie tydzień. Zatrzymałem się u Nadii – buriatki, która opowiedziała mi sporo o swojej kulturze i religii. Bo to właśnie religie są w Buriacji najciekawsze. Dostałem od niej również w prezencie różaniec buddyjski – malę.

W przeciwieństwie do większości Rosji Buriaci nie są prawosławni. Część z nich (głównie na wschodzie) jest szamanistami, inna część (na zachodzie) buddystami, a spora reszta miesza te dwie religie. Żyje tam również niewielka grupa Starowierców, można też spotkać prawosławnych czy iść do polskiego kościoła w Ułan-Ude.

O wierzeniach buriackich rozpiszę się w kolejnym poście.

Tutaj chcę jednak wspomnieć o Iwołgińskim dacanie – kompleksie światynnym (buddyjskim) w pobliżu Ułan-Ude, największym w Rosji, posiadającym również uniwersytet, w którym nauki pobierają przyszli lamowie.

Jedna ciekawa historia związana z tym miejscem dotyczy lamy Itigelowa. Gdy czuł, że jego dni dobiegają końca w 1927r. nakazał swoim uczniom zakopać swoje ciało po śmierci i odkopać po 30 latach. Następnie usiadł w pozycji lotosu i zmarł medytując. Gdy ekshumowano go po wskazanym okresie okazało się, że ciało pozostało w nienaruszonym stanie, nie uległo rozkładowi. Duchowni przestraszeni możliwą reakcją Sowietów na ten cud zakopali lamę z powrotem. Nie zapomniano o nim i został ostatecznie ekshumowany w 2002r. Ciało ciągle było świetnie zachowane, co potwierdzili naukowcy i patolodzy. Ważnym faktem jest, że nigdy nie zostało zmumifikowane czy zabalsamowane. Pozostaje to zagadką do dziś, a lamę Itigelowa można zobaczyć „na żywo” (:D) w Iwołgińskim dacanie. Przyznam że wygląda prawdziwiej niż Lenin w Moskwie ;). Niestety obowiązywał restrykcyjnie pilnowany zakaz robienia zdjęć.

Herb Buriacji jest odzwierciedleniem tradycji narodowych

Buriacja to republika położona w Transbaikalia, w pobliżu granic z Mongolią, na ziemiach o starożytnej i bogatej historii, istnieje jako autonomiczna formacja państwowa od niespełna stu lat. Jednolitość symboli państwowych okresu sowieckiego pozbawiła wielu autonomii doświadczenia tworzenia własnej heraldyki z tożsamością narodową. Herb Buriacji, zatwierdzony w 1995 roku, był pierwszą taką próbą, która nie była łatwa.

Na brzegach Bajkału

Ludy Transbaikalii przez długi czas żyły na terytoriach należących do imperium mongolskiego i były częścią licznych plemion koczowniczych. Po aneksji ziem Bajkał do Rosji (XVII w.) I ustanowieniu granicy rosyjsko-chińskiej (1729 r.), Oddzielne plemiona buriacko-mongolskie – Choris, Sartulowie, Songols, Chongodors, Ekhirit-Bulagats itp. język, zwyczaje i tradycje.

Po 1917 r. Rozpoczął się burzliwy proces narodowego samostanowienia wśród ludów syberyjskich i zaabajkalskich, na czele których stali teraz biali, teraz czerwoni, teraz indywidualni dyktatorzy narodowi lub wojskowi. Po ostatecznym ustanowieniu władzy radzieckiej w 1923 r. Powstała buriacko-mongolska ASRR. Po kilku przekształceniach administracyjnych w 1958 r. W ramach RSFSR powstała Buriacka ASRR, która zgodnie z ówczesną praktyką otrzymała nieco zmodyfikowany emblemat RFSRR jako symbol narodowy. Herb Buriacji różnił się od niego pisownią nazwy autonomii pod nazwą republiki związkowej oraz powieleniem hasła w języku buriackim.

Nowa historia

W 1990 roku w stolicy Buriacji – Ułan-Ude – przyjęto Deklarację Suwerenności, a dwa lata później przyjęto nową nazwę tej formacji państwowej – Republika Buriacji. Po pewnym czasie rozpoczęto prace nad stworzeniem oficjalnych symboli.Utworzona komisja zaczęła poszukiwać symboli, które najpełniej oddają tożsamość narodową Buriatów, ich zwyczaje i otaczającą ich przyrodę.

Herb Republiki Buriacji, przyjęty przez parlament republiki – Khural Ludowy – w 1995 roku został uznany przez posłów za w pełni spełniający swój cel zarówno pod względem wyglądu, jak i treści semantycznej. Jego głównymi elementami są starożytny znak sojombo, symboliczne oznaczenie przyrody Transbaikalii – gór i fal, a także tradycyjna rytualna wstęga – hadak z wypisaną nazwą republiki. Wszystko to było w kręgu w barwach stanu Buriacji trójkolorowej – niebiesko-biało-żółtej.

Uwagi Mistrza Stanu

Zgodnie z kanonami heraldyki na herbie nie wolno umieszczać inskrypcji, z wyjątkiem haseł. Ponadto w przypadku symbolu państwowego niewłaściwe jest umieszczenie napisu z nazwą – herb powinien być wyraźnym i zapadającym w pamięć skojarzeniem z konkretnym ludem lub całym krajem i nie wymaga pisemnych wyjaśnień. Takie uwagi poczyniła Rada Heraldyczna przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej, przedstawiając herb Buriacji do zatwierdzenia i wpisując go do Państwowego Rejestru Heraldycznego. Kolejnym życzeniem było zalecenie nadania symbolowi państwowemu Buriacji bardziej znanej ogólnej formy.

W 1999 roku władza ustawodawcza republiki wprowadziła zalecane zmiany w herbie Buriacji. Jego opis uzupełniono srebrną tarczą herbową, na której umieszczono główne symbole, a z hadaku usunięto napis z nazwą republiki. W tej właśnie formie herb autonomii Bajkału został wprowadzony w życie 1 stycznia 2000 roku.

Soyombo i hadak

Symbol wieńczący herb Buriacji jest częścią złożonego starożytnego, złożonego znaku o korzeniach indobuddyjskich. Jego nazwa – soyombo – wywodzi się od sanskryckiego słowa oznaczającego „wytworzony samodzielnie”. Pełna pisownia tego symbolu zawiera znaki, które oznaczają najbardziej fundamentalne koncepcje starożytnych mędrców mongolskich o pochodzeniu człowieka, o zasadach, znaczeniu i celu jego istnienia.

Górny symbol soi to znak ognia, oznaczający świt i odrodzenie, trzy języki, na które dzieli się płomień – to trzy czasy istnienia ludzi – przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Poniżej znajdują się starożytne totemy mongolskie – księżyc i słońce, o których starożytne legendy mówią jako przodkowie: miesiąc jest ich ojcem, a złote słońce jest matką wszystkich Mongołów.

Dolna część trójkolorowego koła – element nośny herbu Buriacji – owinięta jest wokół wstęgi, która ma kilka nazw – zalaa, jalama, hadag lub hadak. Wstążki z jedwabiu (lub innej tkaniny) są przywiązane do gałęzi świętych drzew, są prezentowane jako prezent na weselach i podczas wszelkich świąt, są witane i oglądane z dala od gości. Niebieski kolor hadaku jest symbolem harmonii, spokoju i harmonii, jest uosobieniem kultu Błękitnego Wiecznego Nieba.

Koło, Bajkał i szczyty górskie

Artysta A.A. Chorenov stał się autorem głównego symbolu Buriacji. Wraz ze swoimi doradcami naukowymi wytłumaczył krąg jako słońce, kulę ziemską. To także personifikacja podkowy – znanej w wielu krajach jako talizman, jako amulet przynoszący szczęście. Żółty kolor herbu symbolizuje specjalną gałąź buddyzmu – lamaizm – jedną z głównych religii Buriacji. Bely to pokój, to jedność całego narodu, którą ceni Republika Buriacji, to jest pokój i dobrobyt.

Symbole ucieleśniające piękną i majestatyczną naturę Buriacji nadają godłu republiki Trans-Bajkał wyjątkowej grafiki i wyrazistości graficznej. To faliste linie, symbolizujące perłę Rosji, jezioro, które w dużej mierze determinuje życie ludów zamieszkujących jego brzegi – Bajkał. Góry – znajomy element buriackiego krajobrazu – są na herbie dość realistycznie przedstawione, co nie jest akceptowane w heraldyce.

Pomimo pewnych odchyleń od norm heraldycznych, główny symbol Buriacji jest wpisany do Państwowego Rejestru Heraldycznego pod numerem 989.